Τις ξεχωριζεις απο τα σφιγμενα χειλη. Το συγκαμενο χαμογελο που σταζει φαρμακι.
Σε μισουν.
Μισουν την μοιρα τους που τις εκανε υπαλληλους, την τυχη τους την κερατενια που τις αναγκασε να ψοφανε στην ορθοστασια ή στο βιδωμα μπροστα απο ενα μιζερο γκισεδακι.
Μισουν εσενα που ερχεσαι να αφησεις τα ωραια σου λεφτακια για να αγορασεις το εμπορευμα ή το προιον που εκεινες ειναι αναγκασμενες να σου πουλανε.
Ηθελαν να ναι αυτες στην θεση σου.
Εσυ να τις υπηρετεις.
Ετσι το βλεπουν.
Οτι ειναι δουλικα οπως ελεγε καποτε και η μανταμ Σουσου.
Το επαγγελμα τους αυτο της πωλητριας δηλαδη, οτι και αν πουλανε, το βλεπουν καταβαθα ως ντροπη.
Και φαινεται απο μιλια μακρυα η κακια τους και η κακομοιρια τους.
Τους λες καλημερα και μολις και μετα βιας, ξερνανε ενα καλημερα κατακιτρινο σαν την μουρη τους και πελιδνο.
Σου πετανε στην μουρη την αποδειξη και τα ρεστα σου, ξεχνωντας οτι αν εσυ δεν πατησεις στο μαγαζι που δουλευουν αυτες θα τις φαει η μαρμαγκα και η πεινα.
Σε συχαινονται γιατι εσυ εισαι απ'εξω απο τον γκισε ή απο το ταμειο.
Κομπλεξικες του κερατα.
Δεν ηθελαν να γινουν πωλητριες.
Ηθελαν να γινουν ο χαλιφης στην θεση του χαλιφη.
Να χουν βρει εναν αντρα να τις χαρτζηλικωνει αδρα και να βγαινουν στην γυρα προκειμενου να βασανισουν με την σειρα τους, την πωλητρια, ηθελαν βλεπεις να ειναι κυριες.
Ακου να δεις ομως κατι κυρα απο τετοια μου.
Μαθε οτι υπαρχουν εκει εξω πολλες κυριες, που και το σφουγγαροπανο πιανουν και τον δισκο κρατανε και που αισθανονται υπερηφανες για την δουλεια τους.
Και εγω προσωπικα σε αυτες τις κυριες, βγαζω το καπελο και υποκλινομαι.
Και χαιρομαι που υπαρχουν ΚΑΙ αυτες, για να με κανουν να χαμογελω και στην δικη σου την αγενεια και την αυθαδεια εγω να μην δινω σημασια.
Κυρια δεν θα γινεις ποτε, οχι γιατι εισαι πισω απο τον παγκο ή τον γκισε αλλα γιατι δεν εμαθες ποτε σου τροπους, δεν εμαθες ποτε το τι θα πει αξιοπρεπεια ευγενεια και καλοσυνη.
Παραμενεις στην θεσουλα σου στην καρεκλιτσα σου και στο γκισεδακι σου, πολυ απλα γιατι εγω σε λυπαμαι και δεν παω στον προισταμενο σου να  διαμαρτυρηθω για την αξεστη συμπεριφορα σου.
Σε λυπαμαι σε περιφρονω και διασκεδαζω αφανταστα με την καταχρηση εξουσιας που κανεις, νομιζοντας καημενη μου προς στιγμη οτι εσυ εισαι αυτη που εχεις την εταιρεια το μαγαζακι και τον παγκο.
Αμ δε.
Υπαλληλακι εισαι, μιζερο και θλιβερο και αυτο το ξερεις καλυτερα απο μενα. Κυρια δεν εισαι αλλα κυρατσα εισαι στα σιγουρα συγχαρητηρια. Και εις ανωτερα ευχομαι.
Βριζε λοιπον οσο θελεις απο μεσα σου, εμενα που εισαι αναγκασμενη να εξυπηρετεις.
Αγνοησε το καλημερα, το ευχαριστω και το παρακαλω.
Γαυγισε, νιαουρισε κανε οτι θελεις.
Επαξιως κερδισες τον οικτο μου.
Καλο υπολοιπο σου ευχομαι.
Κουραγιο.