Γνωριστηκαν τυχαια ενα βραδυ.
Οσο τυχαια βεβαια μπορει να ειναι μια συναντηση δυο ανθρωπων που επροκειτο να αγαπηθουν πολυ. Ειναι η αγαπη που προυπαρχει αυτη που κανονιζει τις πορειες, τους χρονους και την συναντηση.
Μπορει.
Αν κανεις ενα βημα πισω και κοιταξεις την ιδια ιστορια και την ιδια την εικονα, καταλαβαινεις, οταν το ραντεβου ηταν προκαθορισμενο.
Εφτασαν πανω κατω την ιδια ωρα.
Πως αναγνωριζεις αυτον τον οποιο προκειται να αγαπησεις πολυ;
Ειναι κατι που λεει;
Ο τροπος που κινειται στον χωρο;
Ο τροπος που γυρναει να σε κοιταξει;
Ισως.
Αλλα το μονο αλαθητο σημαδι ειναι ενα.
Ξερεις οτι καταλαβαινει διαισθανεται και βλεπει ξεκαθαρα, οτι αυτη η τυχαια συναντηση δεν ηταν καθολου τυχαια.
Τα τραγουδια δεν ειναι τυχαια.
Αυτο ειναι.
Τα τραγουδια ειναι το συνθημα.
Και το παρασυνθημα.
Και ετσι ολα ξεδιπλωνονται και συμβαινουν παρα πολυ γρηγορα.
Οπως στις ταινιες.
Ειναι βλεπεις γνωστα και στους δυο λιγο πολυ καποια πραγματα.
Και τοτε, εν τω μεσω της αγιας μουσικης, η αναγνωριση επιτυγχανεται πληρως.
Σε ξερω.
Ναι
Και εγω εσενα.
Ναι.
Αυτο τωρα ειναι το ζορικο κοματι της υποθεσης.
Ειναι δυσκολο αυτο το παιχνιδι.
Να ξερεις ο αλλος ολες σου τις κινησεις, να ξερεις και εσυ τις δικες του.
Εδω ειναι η παγιδα.
Και αν το θες, εδω δειχνεις την μαγκια σου.
Και αν το θες, εδω δειχνει ο καθενας την αξια του.
Ετσι και εγινε.
Και ετσι δεν εγινε.
Εκεινη ειπε.
Δεν κραταω ποτε τις υποσχεσεις μου. Τι εχεις να πεις για αυτο;
Εκεινος ειπε.
Ξερω πολυ καλα το τι με περιμενει.
Εξομολογησις.
Μπορει και να εχεις δικιο.
Μπορει δεν ξερω.
Αν τα δεις τα πραγματα λογικα, επαιξα μαζι σου. Κατα καποιον τροπο, που μονο εσυ και εγω  μπορουμε να δουμε. Κανεις αλλος δεν θα μπορουσε να καταλαβει τι γινεται.
Απο την αλλη, και εσυ επαιξες μαζι μου. Οσο και αν δεν θελεις να το παραδεχθεις.
Βεβαια κανεις δεν υποχωρησε ουτε εκατοστο ειμαστε και οι δυο μας πολυ εγωιστες, και δεν εχουμε μαθει στην ακυμαντη την αγαπη.
Εδω υπαρχουν βαθη μη μετρουμενα, θυμασαι;
Συνηθισαμε τοσα χρονια χωρια ο ενας την απουσια του αλλου, και αποφασισαμε να γινουμε λυκοι.
Τους λυκισιους τους κανονες ομως, τους σεβαστηκαμε.
Μονο που εδω υπηρχαν δυο αρχηγοι.
Ετσι μαθαμε και αυτο δεν αλλαζει.
Ετσι λοιπον σου ειπα.
Σε διαγραφω γιατι σ'άγαπαω.
Ετσι λοιπον, μου ειπες...
Τι μου ειπες;
Ουτε που θυμαμαι.
Ετσι ειναι.
Καμια φορα αδιαφορω τελειως για σενα.
Και ολα γυριζουν γυρω απο μενα.
Σειρα μου.
Εξομολογησις.
Δεν καταλαβαινω πως γινεται να μ'αγαπας και να εισαι με καποιον αλλον.
Και να τον αγαπας. Τι ειναι αυτο;
Προδοσια.
Ποιον απο ολους προδιδεις;
Οχι.
ή εγω ή αυτος.
Δεν γινεται αλλιως.
Εγω την αγαπη δεν μπορω να την μοιρασω ουτε και να την μοιραστω.
Για αυτο λοιπον επειδη σ'αγαπαω σε διαγραφω.
Ας μοιραστουμε λοιπον οτι μοιραζομαστα εδω και χρονια.
Την σιωπη.
Προφανως, καποιος απο τους δυο μας παιδιαριζει ακομα.
Φερνει δυο ανθρωπους, σαν εμας ομως, κοντα η αναγκη για εξελιξη η αναγκη του να ανεβουμε αλλο ενα σκαλοπατι.
Θελει μεγαλη προσοχη. Να μην επαναλαβουμε την ιδια τακτικη.
Ιδιο το παιχνιδι, δεν λεω.
Αλλα εδω ειναι η ιστορια.
Επρεπε να μην το βλεπουμε το ολο θεμα σαν παιχνιδι.
Διορθωση.
Να το βλεπεις. Δευτερο προσωπο, ενικος αριθμος.
Ναι. Μπορει.
Ξερεις ομως κατι;
Εκανες και εσυ τις ζαβολιες σου.
Δεν θελεις να μοιραστεις την σιωπη.
Εσυ την σιωπη απο οτι ειδα και απ' οτι καταλαβα την φοβηθηκες.
Για αυτο δεν πρεπει να παιζουμε με τις λεξεις.
Θα 'ηθελες να μοιραστεις την σιωπη αν το μπορουσες.
Τωρα που δεν το μπορεις δεν θελεις.
Σε μπερδεψα ε;
Ειδικοτης μου.
Σ'αυτο το παιχνιδι ειμαι καλος παικτης.
Ας ειναι.
Αγαπη υπαρχει.
Προς το παρον ο καθενας καθεται στην περιοχη του.
Και δεν πλησιαζει την περιοχη του αλλου.
Παρεκτος αν καταλαβει οτι ο αλλος, θα κανει οτι δεν καταλαβαινει.
Ειναι και αυτη μια συμφωνια.
Συμφωνια λυκων.