και δεν υπηρχε κατι στο φως του φεγγαριου που να συγχωρει την απουσια. Και ολο εκεινο το φως που χυνοταν ελευθερο στην ασφαλτο ηταν οπως και να πεις μια δικαια τιμωρια. Το φεγγαρι που χανεται στην ασφαλτο πληγωνει παντα τις νυχτες του χειμωνα. Δεν καταγραφεται τι να γραψεις? Αιχμαλωτιζεται ο Αυγουστος μεσα σε μια φωτογραφια? Κανενα φως δεν θα φωτισει καλυτερα τους γυμνους σου ωμους, κανενα φως.
Μεσα σε ποιο δωματιο μπορει να λαμψει αυτη η αγαπη? Μονο ο ανεμος μπορει να βαφτισει ετουτη την αγαπη αιωνια.
Τα τραγουδια γραφονται παντα σε ωρες φεγγαριου, σε ωρες αστρων.
Το φως του φεγγαριου δεν συγχωρει δεν δινει ποτε δευτερη ευκαιρια.
Μπορει να γεννηθει χιλιες φορες η νεα σεληνη μπορει να γεμισει αλλες τοσες και να λαμψει.
Μα φως σπαταλημενο ειναι αμαρτια μεγαλη.
Οποιος σκοτωνει τις ωρες της σεληνης, πρεπει αυτο να εχει παντα κατα νου, οι ωρες οι σκοτωμενες δεν περνουν δεν φευγουν, χανονται μα πονανε.
Οποιος σκοτωσει τις ωρες του καλοκαιριατικου φεγγαριου, τι να κανει τα τραγουδια που μιλουν για το φεγγαρι?