Πανω στον λοφο το σπιτι λαμπει κατω απο τον ηλιο του απομεσημερου. Ειναι κατι στο φως των απομεσημερων του Ιουλιου που κανει ολον τον κοσμο ολογυρα να λεει προχωρα, προχωρα ο δρομος εναι δικος σου. Ολοι οι δρομοι ειναι δικοι σου, προχωρα το λοιπον.Πλησιαζω. Το παραθυρο ειναι μισανοιχτο και ανεμιζει αναλαφρα απο πισω μια λεπτη γαλαζια κουρτινα. Πλησιαζω ακομα πιο πολύ. Καποιος απο μεσα ακουει ενα τραγουδι, γνωριμο αγαπημενο. Κοντοστεκομαι. Ειναι τοσο ζεστο το νευμα της κουρτινας απαλο χαδιαρκο καθομαι απ'εξω και κοιταω το ανοιχτο παραθυρο.Ακουω ξεκαθαρα τις σελιδες ενος βιβλιου να γυριζουν. Αισθανομαι τα δαχτυλα να χαιδευουν αφηρημενα το σεντονι, τα ματια αισθανομαι να διαβαζουν σκορπιες φρασεις, να καρφωνονται επειτα στο ταβανι, να αναρωτιουνται.Σκεφτομαι τοτε οτι πισω απο την κουρτινα βρισκεται ο φιλος, ο πιο αγαπημενος, ο πιο ευγενικος ο πιο υπεροχος απο ολους τους φιλους.Σκεφτομαι και καθομαι στο πεζοδρομιο απεναντι.Θα μπορουσα σκεφτομαι να τον φωναξω να του πω, εδω ειμαι.Ζεστη. Κλεινω τα ματια μου και στρεφω το προσωπο μου προς τον ηλιο. Ειναι τοσο ομορφο αυτο το συναισθημα, να νιωθεις την συγγενικη ψυχη να βρισκεται λιγα μετρα μακρυα σου. Πιο ζεστο και απο τον ηλιο του Ιουλιου.Και ξερω.Και ξερει.Ειναι η κουρτινα που ανεμιζει με τον καλοκαιριατικο ανεμο, ειναι αυτο το ανεμισμα τοσο αστραφτερο, μου θυμιζει το στραφταλισμα της θαλασσας, ειναι η αγαπη τοση σκεφτομαι μεσα σε εκεινο το δωματιο που θα φωτιζε ολο το συμπαν αν ευρισκε τον δρομο.Και ο δρομος αστραφει και αυτος, βγαζω τα σανδαλια μου.Ακουμπαω τις φτερνες μου στην καυτη ασφαλτο, κοιταζω ξανα, επανω.Ξερω οτι ο φιλος πισω απο την γαλαζια κουρτινα αντιλαμβανεται κατι, καταλαβαινει κατι ακουει κατι, ετσι καθως διαβαζει το βιβλιο του, στο κρεβατι του.Ετσι ειναι αυτα τα πραγματα, καποιος παντα καλει και παντα καποιος ακουει το καλεσμα και βγαινει εξω στον δρομο, χωρις να ξερει αφηνει την καρδια να τον οδηγησει εκει που πρεπει.Σηκωνομαι, αποφασιζω πως δεν ειναι ακομα η ωρα να μιλησουμε. Μπορει και να κανω λαθος δεν ξερω.Προτιμω να φυγω. Ολος ο δρομος γινεται θαλασσα ολος ο ανεμος γινεται θαλασσα, και η γαλαζια κουρτινα απελευθερωνεται απο το περβαζι και ανεμιζει ελευθερη πλεον μεσα στον αερα που φυσαει τωρα ακομα πιο δυνατα, τελειωσε το τραγουδι.Και ξερω.Και ξερει.Φευγω.Τι να μου πουν οι συζητησεις οι ανουσιες στα καφε, τι να μου πουν τα τηλεφωνηματα χωρις λογο και αιτια?Εδω ειναι η μεγαλυτερη αγαπη αλλα εδω τα λογια δεν εχουν καμια μα καμια αξια, εδω για να αγαπησεις πρεπει να ξερεις να ακους, πρεπει να ξερεις και να περιμενεις.Θα ξαναρθω.Το ξερει.Χαμογελα ευτυχισμενος.Κλεινει το βιβλιο, σηκωνεται.Βαζει το τραγουδι απο την αρχη.Ονειρευτηκε ξυπνιος αραγε? Ενιωσε σαν να ηταν εκεινη απ'εξω απο το παραθυρο του.Κλεινει τα ματια.Σηκωνεται.Δεν το κραταει το σπιτι.Θα βγει εξω να περπατησει.Ο δρομος κατω απο το φως του Ιουλιου στραφτει.Βαζει τα γυαλια ηλιου του και παιρνει τα κλειδια του.Ειναι ευτυχισμενος και δεν τον νοιαζει ουτε καν να ψαξει το γιατι.