Με το χερι ψηλαφισε την ευτυχια πανω στο ανοιχτο πουκαμισο. Με το χερι κρατησε οτι δεν ειχε φανταστει πως θα κρατουσε κατω απο αυτο το φως, δεν ηξερε πως να το ζητησει, δεν ηξερε πως καποια στιγμη θα το κρατουσε, μεσα στο χερι του σφικτα.. Και ειναι ευλογημενος οποιος ακουσε οποιος ετρεξε οποιος σταθηκε εμπρος απο εκεινη την σεληνη, μονος.Και ειναι ευλογημενος οποιος εκλαψε οποιος πονεσε οποιος νομισε για μια στιγμη πως θα χαθει. Φτανει που θυμηθηκε ολα τα ονειρα του δεν τα ξεχασε, ειναι ευλογημενος. Ειναι τα δακρυα ο δρομος και ειναι ο δρομος που οδηγει στο σημειο που τιποτα δεν μπορει να κρυψει το φεγγαρι. Και ειναι στο χερι εκεινου να πιστεψει πως καποια στιγμη τα δυο σημεια ενωνονται πανω στην ιδια την ευθεια την γραμμη.