Στον Μαριο και οπου αγαπαει.

Κοιταζε ωρες πολλες τις φωτογραφιες, εκεινον να χαμογελα ευτυχισμενος χαμενος μεσα σε, αγκαλιες, γελια τραγουδια και ηχους γιορτης. Θα ειμαι εδω, οποτε με θελησεις θα ειμαι εδω, του ειπε.Αν ηξερε πως το εδω, θα ηταν μια και δυο φωτογραφιες, αν ηξερε πως το εδω θα ηταν απροσπελαστο στα χρονια που θα'ρχονταν θα μιλουσε αλλιως, δεν θα μιλουσε καθολου, μπορει και να μην ελεγε τιποτα Ειναι σκληρο το εδω μιας φωτογραφιας βλεπεις, ισως να κρατιονταν αλλιως τα χερια, θα κοιταζε αλλιως.Ποιος να του το'λεγε?Ουτε ο ιδιος δεν ηξερε να του το πει.Θυμοταν τα καλοκαιρια στο χωριο, στην θαλασσα στην παραλια, θυμοταν την φωνη του, τον τροπο που κοιταζε τριγυρω του, τον τροπο που επιανε το ποτηρι του, που επινε το ποτο του.Ειναι σκληρο το εδω που διπλοκλειδωνει και αφηνει τους φιλους απ'εξω, την ζωη απ'εξω ειναι σκληρο πολυ σκληρο.Και δεν βρισκει λογια να το περιγραψει.Δεν θελει να μιλησει για αυτο.Τον σκεφτεται ξανα και ξανα, προχθες νομισε οτι τον ειδε στον δρομο μα την Παναγια. Δεν ηταν αυτος.Ποναει το εδω της φωτογραφιας που δεν μπορει να αναπαραχθει.Ποναει.Και ομως.Υπαρχει το εδω του τραγουδιου το εδω του γεια σου φιλε. Το εδω της γιορτης που περασε, το εδω των χεριων που σφιχτηκαν αντρικια δηλωνοντας το σ'αγαπαω φιλε, για παντα. Για μια ζωη.Και τοτε καταλαβαινει πως το εδω δεν ειναι κλειδωμενο.Υπαρχουν πορτες που οδηγουν στις μερες της χαρας, μονο που εκεινος ειναι τωρα πια τραγουδι, ειναι βιβλιο, ειναι χαμογελο μιας κοπελας που γουσταρεις, ειναι ο ανεμος πανω απο τα κυματα.Καταλαβαινει, χαιδευει τις φωτογραφιες τις κλεινει παλι μεσα στο κουτι τους.Το εδω ειναι μεσα του, αυτο ειναι η πορτα αυτο ειναι και το κλειδι.Ι WONT NEED YOUR PICTURE UNTIL WE SAY GOODBYE.http://www.youtube.com/watch?v=QUosmeODQeY