Δεν ξερω γιατι αλλα θυμηθηκα μια φραση απο ενα βιβλιο που ειχα διαβασει μικρη, λεγοτανε νομιζω η Αννουτσα στο χωραφι με τις καλαμποκιες. Ελεγε λοιπον καπου πως πως δεν πρεπει να κλαις ποτε μεσα στο δασος, γιατι το δασος ειναι σαν την Εκκλησια. Ποτε δεν καταλαβα αυτον τον λογο. Γιατι να μην κλαις μεσα στην εκκλησια δηλαδη?. Συνηθως ο κοσμος κλαιει μεσα στις εκκλησιες ειτε απο χαρα ειτε απο λυπη.Τι παραξενος λογος.Λογος που ξεχαστηκε μεχρι που μου ξαναρθε στο μυαλο σαν στροφη απο τραγουδι ξεχασμενο.Υπαρχει ενα δρομακι πανω στο βουνο που οδηγει σε ενα ξωκλησι. Λιγο πιο κατω υπαρχει μια βρυσουλα πετρινη. Και λουλουδια, ανεμωνες τα λουλουδια του ανεμου. Ανεμωνες την ανοιξη και κυκλαμινα το φθινοπωρο.Ειναι μικρο το μονοπατι δεν χωρανε δυο ανθρωπο να περπατησουν διπλα διπλα. Και τα φυλλωματα πυκνα, οι κορμοι παραστεκουν σε καθε ακρη. Και μεσα απο τις πρασινες τις πευκοβελονες βλεπεις να ξεδιαλυνει σιγα σιγα, ενας πετρινος τρουλος, ενα ασβεστωμενο τοιχακι μια σημαια ελληνικη...και σε λιγο ξεπροβαλλει ολοκληρο το εκκλησακι μεσα απο τα αγρια τα χορτα και τα αγριολουλουδα.Ειναι ο Αγιος Λουκας. Η εικονια του ειναι ζωγραφισμενη πανω σε εναν βραχο. Ειναι ο Αγιος του βουνου, και ερχονται απο παντου να τον προσκυνησουν. Ενα μικρο καταφυγιο, μεσα στο δασος.Και ακους ολογυρα πουλια να κελαηδουν να πετουν να ψαχνουν για τροφη μεσα απο τα κλαδια. Και οανεμος κανει τα φυλλα να θροιζουν. Και μεσα στο εκκλησακι υπαρχει ενα τετραδιο, βιβλιο φτωχικο και αυτο των επισκεπτων, των προσκυνητων των αποσταμενων απο την ανηφορια με τις κροκαλες και τα νεροφαγωματα.Σκυβω και διαβαζω.Ευχαριστω, Σε ευχαριστω, ευχαριστουμε.Αφηστε το εκκλησακι καθαρο οπως το βρηκατε γραφει μια ξυλινη πινακιδα. Δωστε και λιγο καθαρο νερακι στα λουλουδακια.Και βγαζεις το παγουρι και ποτιζεις τις μικρες τις γλαστρες.Και πας μετα στην βρυση και βρεχεις τα μαλλια τα χερια το προσωπο και φυσαει κρυο επανω στο καμενο απο το ηλιοκαμα το δερμα το αερακι και χαμογελας διχως να σε νοιαζει το πως καιτο γιατι.Και υστερα καθεσαι στο πεζουλι και κοιτας ολογυρα τα δεντρα. Τα Δεντρα. Το δασος. Και νιωθεις πως θελεις να αγκαλιασεις τον καθε κορμο τον τοσο σκληρο στην αφη, τον γεματο ρετσινι. Ακουμπας την παλαμη σου επανω στο ζωντανο το ξυλο και αισθανεσαι την ζωη να τρεχει μεσα του και νιωθεις πως ακομα λιγο και θα σου μιλησει. Εχουν να λενε οτι σε καθε δεντρο ζει μια νεραιδα. Και εσυ το πιστευεις.Και τοτε καταλαβαινω τι σημαινε εκεινη η παραξενη η προταση. Δεν πρεπει να κλαις μεσα στο δασος. Ειναι σαν να εισαι μεσα στην εκκλησια. Και γιατι να κλαις? Βρηκες καταφυγιο, καποιος σ'ακουει και δεν θα σ'αφησει να χαθεις. Τοτε σκουπιζεις τα δακρυα γιατι ξερεις οτι σωθηκες, βρηκες απαγκιο να ξαποστασεις κοιτας μπροστα ο ουρανος ειναι μεγαλος..Και σηκωνεσαι παιρνεις το σακιδιο σου και παιρνεις το δρομο για το σπιτι.Και το δασος σου γνεφει και καθε σου στεναχωρια μπλεκεται στα κλαδια των δεντρων και φευγει απο πανω σου.Και συ σφυριζεις χαρουμενος και περπατας.Τα δεντρα σου γνεφουν αλλα δεν ερχονται μαζι σου ειναι βλεπεις φυτρωμενα με ριζες βαθιες μεσα στην γη.Τα δεντρα δεν ερχονται μαζι σου, αλλα σε περιμενουν παντοτε εκει σαν φιλοι αγαπημενοι.Και ετσι πας εσυ σε αυτα.Τα δεντρα ξερεις, πως δεν μπορουν να περπατησουν, δεν μπορουν να τρεξουν δεν εχουν χερια να απλωσουν μπροστα να σταματησουν τον εχθρο, δεν το μπορουν.Τα δεντρα μενουν εκει που φυτρωνουν και εκει στο ιδιο μερος ξεραινονται.Κσι εκει στο ιδιο μερος που γεννηθηκαν στο ιδιο μερος καιγονται.Στο ιδιο μερος μενουν ορθιοι οι ξεροι οι καρβουνιασμενοι οι κορμοι. Και η σταχτη κατωθε τους καπνιζει καιγοντας τις ριζες τους.Καμενα τα κλαδια με τον αερα δεν σταματουν να γνεφουν.Ειμαστε εδω. Δεν φταιμε. Δεν μπορεσαμε να φυγουμε.Η μοιρα δεν μας εδωσε ποδια, χερια, μας εκανε δεντρα.