Δεν ειναι ευκολο.
Οι πιθανοτητες καμια φορα ειναι  απειροελαχιστες, αλλα αυτο ειναι κατι που τελικα δεν εχει καμια σημασια, γιατι οταν ειναι να συμβει ενα θαυμα, τοτε η θεωρια των πιθανοτητων παει περιπατο.
Και ειναι η ζωη γεματη απο τετοια θαυματα μονο που οι περισσοτεροι απο μας ειμαστε κακοι τζογαδοροι.
Παμε για το σιγουρο κερδος, κερδιζουμε μια δεκαρουλα και υστερα παμε πασο.
Ειναι γιατι δεν πιστευουμε στα θαυματα.
Και ετσι η παρτιδα παει χαμενη.
Το καλο το χαρτι παει χαμενο.
Σταματας στο δεκατεσσερα γιατι φοβασαι το σαραντα ενα.
Δεν θελεις και να καεις.
Και ετσι πας πασο.
Και καις το χαρτι σου.
Αν εισαι ταπι ομως και αν εχεις φαληρισει, τοτε μπορει και να αρχισεις να πιστευεις στο θαυμα.
Γιατι στα θαυματα πιστευει μονο αυτος που δεν κρατιεται απο πουθενα.
Στα θαυματα πιστευει μονο αυτος που ειδε το θαυμα να συμβαινει συνεχως καπου αλλου, μακρυα απο την δικια του την γειτονια.
Ειναι σαν τα χρωματα των ονειρων, τοσο υπεροχα και τοσο μακρυνα ταυτοχρονα.
Τα βλεπεις, αλλα δεν μπορεις να τα κρατησεις.
Μπορεις ομως να τα ζησεις.
Και ποιος δεν ενιωσε εστω και μια φορα στην ζωη του οτι ενα ονειρο ηταν αληθινο?
Στα ονειρα ολα ειναι ευκολα ολα μπαινουν στην θεση τους και ολα ξαναγεννιουνται.
Αναδημιουργουνται.
Αυτο γινεται και στα θαυματα.
Ολα γινονται απο τη αρχη, ετσι οπως επρεπε να ειναι.
Και οταν γινει η αρχη, τοτε το θαυμα γινεται πραγματικοτητα.
Και το ονειρο γινεται ζωη.
Και η θεωριες των πιθανοτητων πανε περιπατο.
Μεχρι το Mall. Kαι ακόμα παραπέρα.