Το σαν ειναι μια λεξη υπουλη.


Μπορει να εξαπατησει καποιον αν την προσπερασει.

Σαν χτες ηταν που...

Και υπαρχει κατι το απιαστο σε αυτο το σαν, κατι τοσο κοντινο που ομως ειναι τωρα πια μακρυνο, τι να ταν αυτο που τα κανε ολα να μοιαζουν σαν χτες;

Μια μυρωδια; Ενας ηχος; Ενα χρωμα στον ουρανο;

Και εμοιαζαν ολα σαν παραμυθι.

Εμοιαζαν αλλα δεν ηταν, το σαν ειναι σκληρο, κατω απο την απαλοτητα του ηχου του ειναι το πετραδακι που ‘χει μπει μεσα στο παπουτσι που σ’ενοχλει και δεν μπορεις να περπατησεις αν δεν το βγαλεις.

Φεγγαρι σαν ηλιος, διαβαζεις αλλου, για να υποδηλωσει την εξαιρετικη φωτεινοτητα, αλλα μερα δεν εγινε και ας ηταν τοσο το φως.

Ελαμπε σαν το χρυσαφι, και ξερεις οτι μ’αυτο το σαν ηθελες να κανεις τον αλλον να πιστεψει οτι μιλουσες για πραγμα ατοφιο και καθαρο. Μα θα πρεπε να ξερεις καλυτερα, πως οτι λαμπει δεν ειναι χρυσος, και αυτη η μικρη λεξουλα ψεμματα δεν λεει.

Μπορει να σε καθησυχασει αυτο το σαν, αν εχεις μαθει να προσπερνας τις λεξεις, μπορεις και να κοροιδεψεις καποιον ή καποιους προς οφελος σου, αν κανεις ταχυδαχτυλουργικα με τις λεξεις, υπαρχουν βλεπεις λεξεις που δημιουργουν τις καλυτερες οφθαλμπατες, τις πιο αηθοφανεις, μπορει και να πιστεψεις στην αληθοφανεια, ξεχνωντας οτι αλλο πραγμα ειναι η αληθεια και αλλο η αληθοφανεια.

Μπορεις με μια λεξη να κοροιδεψεις τον εαυτο σου και τους γυρω σου.

Ζησε σαν ανθρωπος, μιλα σαν ανθρωπος.

Προσποιησου τον ανθρωπο.

Γιατι το σαν θα μπορουσε να ειναι μια μασκα, ενα θεατρικο κουστουμι ρολου.

Αν δεν μπορεις να ζησεις, αν δεν μπορεις να αγαπησεις αν δεν μπορεις να μισησεις.

Φερσου σαν να ζεις, σαν να αγαπας, σαν να μισεις.

Ποιος ειπε πως ειναι ευκολο να ζεις να αγαπας να μισεις να μιλας να παντρευεσαι να κανεις παιδια χωρις αυτο το σαν στην αρχη της καθε προτασης που περιγραφει την ζωη σου.