Κυριακή 7 Ιουνίου 2009

1. Την αληθεια και την γνωση πρεπει να μοιραζεσαι. Με αυτους ομως που ειναι ανταξιοι σου. Δεν σκοπευω να μοιραστω τους κοπους μιας ζωης, με ανθρωπους ή εν δυναμει άνθρωπους οι οποιοι λογω περιεργειας ή ανιας ή βαρεμαρας θα ζητησουν να αρπαξουν χωρις να τους ενδιαφερει η προσωπικη τους εξελιξη. Θα εχεις συναντησει και εσυ τετοιου ειδους ανθρωπους φανταζομαι. Ανθρωπους παρασιτα ή ανθρωπους σφουγγαρια. Οχι ,εκει ειμαι στρειδι κλειστο. Σε ανθρωπους που θελουν που βρισκουν μια καμια αξια σε κατι δικο μου, ναι θα το χαρισω με χαρα. Μου αρεσει να δινω να δωριζω οτι εχω. Μικρο ή μεγαλο δεν εχει να λεει. Αν ειναι να βοηθησει καποιον η δικια μου η γνωση να την παρει με ολη μου την καρδια.

2. Ειναι αυτο που ελεγε ο Καζαντζακης τον Ζορμπα, θελει θαρρος για να ζησεις αναμεσα στους ανθρωπους χωρις να τους γεμισεις με ψευτικα φτερα και στολιδια. Ναι θελει αντερα γερα να βλεπεις γυρω σου σκουλικια και υαινες και λυκους και συ να βανεις το χερι μεσα στο στομα με τα σουβλερα τα δοντια τα ολοματωτα. Θελει αντερα να ξερεις οτι η πραγματικη απαντηση στο δικο σου το καλημερα ειναι το αντε και γαμησου, ασχετως αν στα αυτια σου φτανει επισης ενα καλημερα κιτρινο και συγκαμενο. Αν κλεισες τα ματια το χασες το παιχνιδι ειναι αληθεια. Το θεμα ειναι να βλεπεις το πτωμα να βλεπεις την σαπιλα να βλεπεις τους ταφους αλλα να βλεπεις και τις πασχαλιες. Η μοναξια δεν αντεχεται εχεις δικιο, αν και εγω ειμαι εκ φυσεως λιγακι ανθρωπος μοναχικος. Δεν την αντεχω την πολυχρωμη την σαρκοβορα μοναξια μεσα σε ενα πληθος πεθαμενο, μα τω θεω οχι. Αλλα εχω πιστη, πιστευω οτι καποια στιγμη ολες οι διασκορπισμενες σταγονες πανω στο παρμπριζ ενωνονται και ολες μαζι σαν μια ταξιδευουν. Οι φιλοι ειναι παντου. Ακομα και μεσα σε εναν πινακα ή μεσα σε εναν ραδιοφωνικο σταθμο που ερχεται στ'αυτια σου τιγκα στα παρασιτα. Φιλοι υπαρχουν στα βιβλια, love hides in the strangest places, ελεγε ο Morrison. H αγαπη ειναι αυτη που ενωνει ολες τις σταγονες, αυτη ειναι η γνωμη μου. Και εμεις ολοι οι κυνικοι οι στριμενοι οι γκρινιαρηδες και οι δεν ξερω εγω τι αλλο, δοξα ω θεω αγαπαμε πολύ. Τοσο που ο νους των αλλων δεν το βανει.