Υπαρξε μια χαραμαδα μεσα στην φωτια το μπαρουτι τους βομβαρδισμους. Μικρη, αδιαορατη αλλα φωτιζε μεσα στο σκοταδι σαν φαρος σε ολομαυρη σαρκοβορα θαλασσα.
Υπηρξε αγαπη μεσα στον θανατο και στις σφαιρες. Μεγαλη που σαρωνε τα παντα στο περασμα της. Μια και μονη χαραμαδα στις πυλες του χρονου και ενα μερος που δεν μπορεσε ποτε ολοτελα να καταγραφει, να περιγραφει. Μπορουσε κανεις να ξεχασει τα παντα να αφησει πισω του τα παντα. Να μην ξερει, μπορουσε. Και ετσι κατεβαιναν στην παραλια την μυστικη και επαιζαν. Εκεινος υστερα καθοταν πανω στην αμμο, με το πουκαμισο του ανοιγμενο, με τα μπατζακια της στολης του γεματα αμμους. Εφερνε μαζι του παντα ενα βιβλιο, μια πενα και χαρτια. Ομορφα χαρτια, που επανω τους γλυστραγε το μελανι ηδονικα.
Δεν τον ενοιαζε για την αμμο για την αρμυρα που κολλουσε επανω του, δεν τον ενοιαζε τιποτα. Εκλεινε τα ματια και ακουγε, εκεινη να παιζει με τα νερα να γελαει να τραγουδαει. Αν μπορουσε να διαλλεξει που θα ζουσε στην επομενη ζωη του θα διαλλεγε ενα μερος διπλα στην θαλασσα. Να του θυμιζει παντοτε αυτο που εζησε, τα γραμματα πανω στα χαρτια ξεθωριαζουν βλεπεις, οι παραλιες αλλες χανονται μεσα στην θαλασσα αλλες χανονται καθως οι πολεις των ανθρωπων κατασπαραζουν οτι βρουν μπροστα τους. Και ετσι εκεινος προτιμησε να καταγραψει τα παντα στην μουσικη στον ουρανο σε οτι δεν χανεται.
Για να μπορεσει να το ξαναβρει αν οι χρονοι χανονταν και μαζι μ'αυτους η μνημη.
Κατεγραψε το αγγιγμα του ανεμου, το βλεμμα της οταν εκεινη αρνιοταν να του πει σ'αγαπαω, οταν εκεινη πανω στα νευρα της του εσκιζε τους χαρτες του, τις σημειωσεις του.
Κατεγραψε τον ηχο της φωνης της που μπερδευοταν με την ζεστη του καλοκαιρινου απογευματος.
Κατεγραψε τον ηλιο που επεφτε στα μαλλια της, χωρις αυτη να το ξερει.
Την αγαπουσε πολυ, χωρις αυτη να το ξερει.
http://www.youtube.com/watch?v=ykWEEFE9b_w&feature=related