Κοιτα πως πεφτει το φως πανω στην ασφαλτο...
Και φαντασου οτι ο ηλιος σε λιγο θα δυσει...
Τοσο φως...Αν δεν βαριομουν θα εβγαζα καμια φωτογραφια με το κινητο
Δεν βαριεσαι...αστο καλυτερα.
Σκορπιες λεξεις, ακινητες μεσα στο φως.
Ακινητα λεπτα φωτισμενα ιδανικα απο τον ηλιο που χανοταν πισω απο τα βουνα.
Αυτο ειναι το σημειο μου.
Τι εχεις να πεις για αυτο.
Ακινητο λεπτο, αν δεν φυσαγε μπορει και να εμενε για παντα εκει ακινητο.
Το αερακι ομως το παρεσυρε μακρυα.
Ωραιο τραγουδι.
Ναι.
Τα βλεματα δεν συναντιουνται, δεν θελουν να συναντηθουν οπως δεν θελουν και τα χερια να ενωθουν.
Και οι ζωες το ιδιο, αν το σκεφτεις.
Ετσι τα πραγματα ειναι πιο ομορφα, σαν ολα τα πραγματα που βρισκονται μεσα στις φωτογραφιες, των διακοπων λου χαριν, του καλοκαιριου επι παραδειγματι.
Ας κανουμε αλλο ενα τσιγαρο.
Ο αναπτηρας βρισκεται στο μεσον.
Αναμεσα.
Ανατελει το φεαγγαρι, μπορεις να το δεις.
Θα μπορουσε αν ερχοταν πιο κοντα του.
Θα βγω εξω, για να το δω καλυτερα.
Ηταν προτιμοτερο αυτο.
Μπορουσε και εκεινος τωρα να ερθει πιο κοντα στο αδειο καθισμα.
Το βλεπεις?
Ναι, ειναι πραγματικα υπεροχο.
Ναι.
Εσκυψε απο το ανοιχτο παραθυρο και πηρε τον αναπτηρα.
Ανοιξε την πορτα και βγηκε εξω.
Το αυτοκινητο του ηταν τωρα αναμεσα τους.
Το φεγγαρι εξακολουθουσε να βρισκεται στο ιδιο σημειο, τωρα ομως το εβλεπαν καθαρα και οι δυο. Ολα ειναι θεμα οπτικης γωνιας και χιλιομετρικης αποστασης.
Τελικα ολα ειναι θεμα αποστασης.
Οποτε θελεις φευγουμε.
Ναι, ειναι και αργα.
Ανοιξαν ταυτοχρονα τις πορτες καθισαν στα καθισματα, δεθηκαν με τις ζωνες ασφαλειας.
Οι ζωνες ασφαλειας σωζουν ζωες.