Φευγεις?
Ναι εχω ηδη αργησει.
Δεν του εκανε καρδια να φυγει.
Εκεινη φορουσε ενα καλοκαιρινο φουστανακι απο του ζαρα πορτοκαλι, ξυπολητη ως συνηθως, ετοιμαζε καφε στην καφετιερα.
Τον κοιταξε σαν να τον εβλεπε για πρωτη φορα στην ζωη της.
Τι επαθες?
Τιποτα.
Ανοιξε το ντουλαπι και εψαξε να βρει μια κουπα που να της αρεσει.
Ολες οι κουπες ηταν ασπρες, κανενα χρωμα.
Πηρε τα κλειδια απο το πασο της κουζινας.
Στασου.
Παρε και ενα κρουασαν για τον δρομο.
Το κρουασαν διεγραψε μια μικρη τροχια στον αερα και προσγειωθηκε στο πατωμα, δεν προλαβε να το πιασει.
Εσκυψε και το πηρε στα χερια του μαζι με τα κλειδια.
Κατεβηκε στο γκαραζ και μπηκε στο αυτοκινητο του.
Εβαλε μπρος την μηχανη.
Στριβοντας στον κεντρικο δρομο, βρηκε κινηση.
Με το δεξι χερι βρηκε το κρουασαν που ειχε πεταξει στο καθισμα μαζι με το πορτοφολι και το κινητο του.
Πριν προλαβει να καταπιει την πρωτη μπουκια, ειχε αναψει το πρασινο.
Ξεκινησε αποτομα.
Η σοκολατα χυθηκε στο λευκο του μπλουζακι.
Ωραιο το λευκο αλλα λερωνει, χαμογελασε.
Δεν πειραζει.
Φορεσε τα γυαλια ηλιου του, πατησε γκαζι και εφυγε μπροστα.
Δεν πειραζει.