Περαρσμενες δυο.
Ειναι κατι στον αερα που σου λεει περνα.
Ενα περνα που σου υποσχεται.
Και εσυ λες, θα περασω.
Ειναι κατι στο χρωμα του αυτοκινητου που περναει απο μπροστα σου, που σου λεει, τωρα.
Και ετσι το περνα και το τωρα γινονται μαζι ενας στιχος απο τραγουδι.
Ειναι κατι στο τραγουδι που σου λεει οτι αυριο δεν θα θυμασαι ουτε μελωδια ουτε στιχους, αλλα θα το αγαπας οτι και αν γινει.
Ειναι κατι στην σιωπη που σου λεει, σε παρακαλω μεινε.
Μην φυγεις.
Οχι τωρα.
Και εσυ μενεις.
Ειναι κατι στις λεξεις που σου λεει ελα.
Και εσυ μπορεις να το ακουσεις οχι μονο να το διαβασεις.
Ειναι κατι στους κομπους της μπερδεμενης αλυσιδας που φορας που σου λεει ναι.
Και πριν την σπασεις σε χιλια κοματια μεσα στα νευρα σου, την ξεμπερδευεις.
Ειναι κατι στον τροπο που κοιτα εξω απο το παραθυρο που σου λεει οχι.
Και εσυ το οχι το παιρνεις και το φορας σαν βραχιολι στο χερι σου, ενα οχι ουροβορο.
Και συνεχιζεις.
Ειναι κατι στα δαχτυλα που σφιγγουν τον καρπο σου που σου λεει για παντα.
Και εσυ ξερεις οτι το για παντα που δεν λεγεται ειναι περα για περα αληθινο.
Ειναι κατι στον αερα που σου θυμιζει το ονομα που αγαπησες πιο πολυ απο ολα στην ζωη σου.
Και περνας.