Τι μπορει να πει το φως σ'αυτον που ταξιδευει μεσα στο σκοταδι?Φεγγει απαλα, αναμεσα απο τα σκοτεινα δεντρα απο τους δρομους που μαντευεις την υπαρξη τους κατω απο το κουρασμενο πελμα.Μπορει να δωσει κουραγιο σ'αυτον που κυνηγα την νυχτα για να τραφει?Μπορει να λαμψει μια στιγμη και να κανει τα κουρασμενα βλεφαρα να ανοιξουν?Μπορει να υπενθυμισει οτι ο γριφος του δασους δεν ειναι δυσεπιλυτος, μπορει να αποκρυπτογραφηθει με μια μονη λαμψη?Το φως μπορει να δωσει στοιχεια σ'αυτον που αναζητα την μεγαλη φωτια.Ο δεσμος του φωτος ειναι ακαταλυτος, φωναζει το αιμα μα φωναζει και το φως.Οριζει.Πισω απο τις μουσικες, οριζει. Πισω απο τις σελιδες δεικνυει. Πισω απο τα δακρυα χαριζει το ουρανιο τοξο, και ετσι ο δρομος ξεχυνεται ακρατητος σαν βελος και φτανει ολοενα και πιο μακρυα.Το φως παντα δινει ειναι η μοιρα του αυτη, να δινει.Απαξ και γεννηθει περιμενει. Αναμενει.Ειναι δυσκολο να παραμενει να φυλαττεται ειναι δυσκολο.Το σκοταδι φερνει μαζι του την βροχη το χωμα φτιαχνει παντοτε την λασπη.Και μεσα στην λασπη μπορει προς στιγμη το φως να χαθει.Και μεσα στα τοσα ψευτικα τα φωτα τα ηλεκτρικα μπορει το φως το αληθινο να μην μπορει να ζησει.Μπορει να ζητησει για παντα του να σβησει, να μην θελει, μπορει, να ζησει.Ειναι τοτε ο αναζητητης του φωτος που θα το εγκαλεσει θα το μελετησει απο καπου μακρυα, οταν χαμενος μεσα στα σκοτεινα δαση θα οδηγειται μονο απο την σκεψη του προς την ημερα.Εκεινος τα βραδυα θα ονειρευεται το φως, θα ξεκουραζεται για λιγο και υστερα θα ξεκινα παλι.Και ο δρομος θα επαναπροσδιοριζεται.Ειναι η μοιρα της φωτιας αυτη, ενωνει.Και οταν η σκεψη γινει εικονα και οταν η εικονα γινει πραγματικοτητα,τοτε το φως θα αρχισει να ξεχωριζει ολοκαθαρα εμπρος.Και απο καπου μακρυα, στην αρχη θα αρχισει ολοενα και πιο δυνατα να λαμπει.Και μεσα στο κρυο του Ιανουαριου η υποσχεση θα καταγραφει και οι ορκοι που δωθηκαν πανω απο την ιερη φωτια θα ανανεωθουν.Και τιποτα μα τιποτα μα τιποτα δεν θα μπορεσει το φως να σταματησει.Και τα φωτα που ελαμπαν απο τις δυο ακρες του συμπαντος θα οδηγηθουν στο μεσον του σκοταδιου.Οι οδοιποροι θα ειδωθουν για πρωτη φορα απο μακρυα.Επειτα θα πλησιασουν ολο και πιο κοντα ο ενας τον αλλον.Και τοτε ειναι που θα καταλαβουν οτι η λαχταρα του ενος για το φως ηταν για τον αλλο το φως που εφεγγε μεσα στο δασος.Και ο πονος που ζητησε να τους σκοτωσει ηταν ο δρομος.Ο απο ολους χαμενος.Απο αυτους ομως, ηταν απο παλια περπατημενος.Και καθε πετρα καθε ξυλαρακι σημαινε, προχωρα.Και ετσι ο χειμωνας εφυγε και ηρθε καλοκαιρι.Και οι νυχτες ειναι τωρα πια μικρες μεγαλες ειναι οι μερες.Και το σκοταδι πια εξημερωθηκε και δεν φοβεριζει.Το φως φεγγει τωρα πια ακρατητο.Ζεσταινει αγκαλιαζει.Σαν χρειαστει ομως μπορει μια χαρα να καψει.Και ο Ιανουριος εδωσε την θεση του στον βασιλια Ιουλιο.Το φως νικησε.Το δασος.Το σκοταδι χαθηκε.Το φως υπαρχει.