OΛες οι καμερες ηταν επανω του. Ολα τα βλεματα ηταν πανω του. Εκεινος ενιωθε σαν να ηταν μεσα στην θαλασσα. Του αρεσε να κολυμπαει μεσα στην θαλασσα, μονος. Του αρεσε να ειναι μονος, να τυλιγεται σε μια κουβερτα και να ονειρευεται. Του αρεσε να τραγουδαει, του αρεσε να χορευει, μονος. Ειχε ενα δεντρο στον κηπο του, ηταν ο μυστικος του φιλος. Εβγαινε τα πρωινα και χαιρετουσε τον φιλο του. Μετριοταν μαζι του, σε λιγους μηνες τον ειχε ξεπερασει. Ποσο ψηλος να γινοταν?
Ειχε μυστικους φιλους παντου. Ειχε εναν φιλο που εμφανιζοταν στον ουρανο καθε που ηταν να βρεξει. Ειχε εναν φιλο που πετουσε γυρω απο τον φιλο του τον δεντρο. Δεν ηταν ποτε του μονος.
Ακομα και οταν πονουσε δεν ηταν μονος. Ακομα και οταν εκλαιγε δεν ηταν μονος, οταν νευριαζε οταν ετρωγε οταν ηταν αρρωστος, ποτε δεν ηταν μονος.
Ακομα και οταν ηταν να περπατησει μεσα στο χιονι στο κρυο στην καταιγιδα δεν ηταν μονος.
Μονο οι μυστικοι του φιλοι τον αφηναν μονο, οταν τους το ζητουσε.
Ολοι οι αλλοι δεν τον αφησαν μονο, ουτε μια στιγμη.
Για αυτο και εκεινος μια μερα αποφασισε να παιξει κρυφτο μαζι τους.
Σαν παιδι που ηταν.

στο παιδι που εγραψε καποτε ενα τραγουδι για τον Ben.