Η βροχη αν το σκεφθεις ειναι ενα μεγαλο κατοπτρο του κοσμου ή των κοσμων, γραψε οτι προτιμας εσυ καλυτερα.
Εχεις παρατηρησει ποσο μοιαζουν οι καθρεφτες με τις φωτογραφιες? Κοιταζεις μια φωτογραφια και βλεπεις τι?
Τον εαυτο σου?
Περπατας μεσα στην βροχη και κατω στην υγραμενη ασφαλτο τι βλεπεις?
Τον εαυτο σου?
Ειναι ο αντικατοπτρισμος του ουρανου πανω στην επιφανεια της θαλασσας που την ανει γαλαζια.
'Η γκριζα.
Ειναι η βροχη ενας καθρεφτης, και μια πορτα ειναι και αυτη ενας καθρεφτης.
Σταματαει.
Εμπρος απο την πορτα.
Το πλακοστρωτο απο κατω του βρεγμενο.
Στεκεται.
Καθρεφτης το πλακοστρωτο, καθρεφτης η πορτα, καθρεφτης και η βροχη.
Πρωτη ληψη.
Οπως επανω ετσι και κατω.
Δευτερη ληψη.
Τιποτα πια δεν ειναι κλειστο.
Τριτη ληψη.
Ειναι ο φευγαλεος αντικατοπτρισμος της πορτας στα απονερα της βροχης, που τον κανει να θελει να τον κρατησει για παντα.
Κλεινει ο φακος.
Κατεγραφη η πορτα, η βροχη, η στιγμη.
Το χρωμα, τα χρωματα κατεγραφησαν και αυτα.
Κλεινει η πορτα.
Και σκεφτεται.
Καθε φορα που θα κοιταζει αυτην την φωτογραφια, καθε φορα που ο καθενας απο αυτους θα κοιταζει αυτην την φωτογραφια. θα βρισκεται μπροστα απο μια κλειστη πορτα.
Θα βρισκεται μπροστα απο εναν αντικατοπτρισμο που εκεινος επιασε με την ακρη του ματιου.
Στο χερι του καθενος ειναι να δει την πορτα, ετσι οπως αυτη θα βρισκεται μπροστα του.
Κατω απο τα ποδια του.