Εγραφε για δρομους, για κατατροφες, εγραφε και για αγαπες μεγαλες.
Εγραφε για δαιμονες για παραξενους θεους και για το αιμα μιλαγε , κοντολογης εγραφε για ολα τα μεγαλα, πραγματα που συμβαινουνε στων ανθρωπων την ζωη, σαν νιωσουν οτι ειναι ανθρωποι σαν καταλαβουν οτι δεν ειναι ποντικια κλεισμενα μες την γυαλα.
Στεκοταν μπρος απο την πορτα του, ηθελε λεει να ξεφυγει, να βγει στο φως ελεγε πως ηθελε.
Χτυπουσε την πορτα και φωναζε καποιος να βρεθει να του ανοιξει.
Βρε τον καημενο, ξεχναγε πως ηταν ολομοναχος, και η πορτα του ορθανοιχτη ηταν κανεις δεν υπηρχε ολογυρα, την πορτα την ανοιχτη για αυτον να κλεισει.
Ανοιχτε μου σας παρακαλω, φωναζε, θελω να βγω εξω.
Τον ακουσα.
Πλησιασα την πορτα.
Που θες να πας?
Να βγω εξω, ειπε.
Εξω που?
Εδω που ειμαι εγω?
Ναι. Να βγω εξω απο εδω, θελω.
Ελα λοιπον. Ελα.
Κοντοστεκεται.
Ειναι κλειδωμενη η πορτα λεει.
Δεν μπορω.
Δεν υπαρχει πορτα του λεω.
Δεν βλεπω καμια πορτα κλειδωμενη εδω περα, προχωρα, εμπρος θαρρος.
Ειναι κλειδωμενη σου λεω.
Δεν μπορω να βγω εξω, θελω να βγω και δεν μπορω.
Κοντοστεκομαι.
Σου λεω, ορκο παιρνω πως πορτα δεν υπαρχει εδω, πουθενα δεν υπαρχει.
Ελα, βγες.
Φυγε, μου λεει.
Λες ψεμματα, θελεις να με βγαλεις τρελλο.
Ολοι αυτο κανετε, με θελετε τρελλο.
Θελεις να με κανεις να χτυπησω πανω στην πορτα, θελεις να χτυπησω.
Θελεις να με σκοτωσεις.
Αλλα σε συγχωρω. Ετσι πρεπει.
Λες ψεμματα αλλα εγω, σε συγχωρω.
Φοραει τωρα με καμαρι ενα φωτοστεφανο. Καμωμενο απο γυαλιστερο χαρτονι. Λιγο μεγαλο του πεφτει ειναι αληθεια, δεν στεκεται καλα ανω στο κεφαλι του.
Τι μασκαραλικια ειναι τουτα?
Βγαλτο γρηγορα, βγαλτο και εβγα εξω.
Φυγε.
Φυγε σου λεω.
Ηρθες για να με κοροιδεψεις, θελεις να με πληγωσεις.
Φυγε και θα σε συγχωρησω.
Φυγε και θα σ'αγαπησω.
Οσο αγαπαω την πορτα μου.
Που δεν ανοιγει.
Με κραταει εδω.
Με βασανιζει.
Αλλα εγω την αγαπω.
Λαθος, την αγαπαω.
Λεει. Και αναβει το φως.
Εξω ειναι μερα.
Κανενα συννεφο.