Ετσι ειναι.
Οταν δεν μπορεις να βρεις εναν ανθρωπο να μιλησεις, μιλας με τα δεντρα.
Μιλας με τα σκυλια.
Με τις πετρες.
Με τον δρομο.
Ειναι παγιδα αυτο προσεξε.
Μπορει να μαθεις να ακους πραγματα που δεν επρεπε να ακουσεις, πραγματα που καποιος δεν θα ηθελε να ξερεις.
Θα μου πεις, τι φταις.
Φταις αν την λυπη του αλλου εσυ την κανεις τραγουδι?
Φταις αν το παραπονο του αλλου εσυ το κανεις παραμυθι.
Φταις που μαθαινεις να ξεχωριζεις τις λεξεις στην σιωπη?
Μπορει, ποιος ξερει.
Προσεξε.
Η σιωπη ειναι σαν τον νυχτερινο ουρανο.
Γυρνας το κεφαλι καταπανω και φοβασαι το σκοταδι, μα σε λιγο συνηθιζουν τα ματια και τοτε βλεπεις δισεκατομμυρια αστερια, να φτιαχνουν λεξεις, να φτιαχνουν λιονταρια να φτιαχνουν κενταυρους να φτιαχνουν συμπαντα να φτιαχνουν γαλαξιες να φτιαχνουν πεπρωμενα.
Προσεξε.
Δεν ειναι ευκολο να διαβαζεις τα αστρα.
Θελει καρδια πρωτα απο ολα.
Θα το'χεις ακουσει, αλφαβηταρι υπαρχει για τα αστρα, αλφαβηταρι υπαρχει για τα χρωμματα για την μουσικη το πανε ενα σωρο δασκαλοι πολλους καιρους πριν.
Υπαρχει λοιπον και τ'αλφαΒΗΤΑρι της σιωπης.
Θελεις να το μαθεις απ'εξω σα νερακι.
Καντο σα δε φοβασαι.
Αν εχεις καρδια γερη μαθε να διαβαζεις την σιωπη.
Και να απαντας με τη σιωπη μαθε, αν εχεις βαθια ψυχη.
Ειναι ευκολο νομιζεις.
Να κλεινεις το στομα, να σφιγγεις τα δοντια?
Ειναι ευκολο?
Καντο τοτε.
Σα δε φοβασαι κατσε κατω, διαβασε, αφουγκρασου.
Ξεκινα να μιλας με τα δεντρα.
Μετα μαθε να μιλας με τον δρομο.
Επιστροφη να ξερεις μετα παντως δεν εχει.
Στους καιρους εκεινους, που μπορουσες να μιλα; διχως να λες τιποτα.
Που μπορουσε το μυαλο σου να ησυχαζει μεσα σε ενα δωματιο γεματο φωνες ηχους μουσικες χωρις νοημα.
Χωρις νοημα κανενα.