Το παρελθον ειναι μια λεξη εντελως αχρηστη για μερικους ανθρωπους. Την χρησιμοποιουν συχνα χωρις να ξερουν τι σημαινει. Σαν να φορανε ρολοι διχως να γνωριζουν να διαβαζουν την ωρα, λενε, περασε η ωρα αλλα δεν ξερουν πραγματικα αν περασε ή οχι.Ειναι ενδιαφερον ωστοσο να βλεπεις κοσμο να μιλαει για το παρελθον χρησιμοποιωντας χρόνο ενεστωτα. Καταλαβαινεις τοτε οτι το παρελθον ειναι για αυτους μια κατασταση παροντικη και εξακολουθητικη, ποτε δεν εφυγαν απο το παρελθον ή καλυτερα το παρελθον δεν εφυγε ποτε απο την ζωη τους.Ειναι δυσκολο, δεν αντιλεγω.Το παρελθον εχει την ταση να γινεται ενα με το δερμα σου ενα με το χερι σου ενα με το ματι σου εναμε την καρδια και το μυαλο σου.Κολλαει επανω σου και δεν φευγει με το πλυσιμο, ή με το γδαρσιμο.Πρεπει να το καψεις, και ποιος εχει το θαρρος να καψει τον εαυτο του?Να καψει το παρελθον του?Ειναι παρατηρημενο αυτοι οι οποιοι δεν ειχαν ποτε κατι τις το χειροπιαστο να αγαπουν και να τους αγαπαει, γαπουν ολα εκεινα τα μικρα αντικειμενα, τα αναμνηστικα μ'αλλα λογια που θυμιζουν και οριοθετουν μικρες στιγμες.Αυτο το πετραδακι το μαζεψα τοτε που...Αυτο το εισητηριο το εβγαλα τοτε που...Αυτο το γραμματακι μου το'δωσε τοτε που...Αοριστος.Ναι.Αλλα το χαρτακι, το εισητηριο το βοτσαλο, ειναι παρον.Ενεστωτας.Κρατω το βοτσαλο.Κρατω το εισητηριο.Κρατω το γραμματακι.Το παρελθον ειναι επικινδυνο οταν δεν εχει υπαρξει στην πραγματικοτητα.Παρελθον το οποιο δεν υπηρξε ειναι κατι τις το νοσηρο.Καποιος που 'ζησε το παρελθον τοτε που επρεπε σπανιως εξαρταται απο αυτο, προχωραει μπροστα και αφηνει τον χρονο να κανει την δουλεια του, να αμβλυνει τις γωνιες, να γεμισει τα βαθουλωματα, να σβησει τα σημαδια.Καποιος που δεν εζησε το παρελθον, δεν φευγει ποτε του απο αυτο, ειναι για αυτον καταφυγιο μεσα σεεναπαρον που λοενα του υπενθυμιζει.Δεν εγινε αυτο.Δεν εκανες εκεινο.Δεν μιλησες οταν επρεπε.Δεν ειχες οτι ζητησες.Τοτε το παρελθον επαναλαμβανεται μερα με την μεραμεχρι που γινεται παρον.Και μιλας για αυτο σε χρονο ενεστωτα.Φοβασαι τον παρατατικο, πολυ δε περισσοτερο φοβασαι τον αοριστο.Δεν αντεχεις το τελεσιδικο στις λεξεις σου.Φοβασαι.Κοιτας παλιες φωτογραφιες, και ξεχνας σιγα σιγα το πως εισαι το πως ειναι στην πραγματικοτητα, ξεχνας το τωρα.Το χθες ειναι παντα πιο ομορφο, γιατι δεν εχει την δυαντοτητα να επαναληφθει.Δεν εχει την δυνατοτητα το χθες να αντιμιλησει.Το χθες αν θες ειναι δικο σου. Μπορεις εσυ να το πλασεις να το φτιαξεις οπως θες.Μπορεις να το στολισεις σαν χριστουγεννιατικο δεντρο, και να στολιζεις μ'αυτο καθε μερα το σαλονι σου.Και ετσι το τοτε, το θυμαμαι, το ηταν το ημασταν γινονται η μονη πραγματικοτητα.Ξεχνας το ειμαι το ειναι το ειμαστε.Και η ζωη προχωραει, Το ιδιο και ο χρονος.Εσυ κλεινεις τα παραθυρα, κλεινεις και τις πορτες.Αναβεις τα φωτακια του δεντρου σου.Θυμασαι.