Και ετσι παιρνω παλι τους δρομους.Κλεινω την πορτα και φευγω.Κανει κρυο εχω ντυθει ελαφρα.Ετσι μου γουσταρει.Το κρυο δεν το φοβηθηκα ποτε, τις ζεστες παλαμες, τις ιδρωμενες αυτες φοβηθηκα.Και τις συχαθηκα.Το κρυο και η βροχη ποιον να πειραξει?Δεν την φοβηθηκα ποτε μου την βροχη.Να περπαταω μεσα στην βροχη ετσι μου γουσταρει.Να περπαταω μονη, μεσα στους ερημους τους δρομους ετσι μου γουσταρει.Τα ζεστα πουλουβερακια, τα φανελενια κουστουμακια, τι να μου κανουν? Σαν βραχουν στην βροχη, γινοται πατσαβουρια και ειναι μοναχα για πεταμα.Δεν την αντεχουν την βροχη τα πλεκτα πουλουβερακια.Και ετσι παιρνω παλι τους δρομους, ειναι οι αδειοι δρομοι του χειμωνα καταφυγιο για αυτον που χαθηκε στις ψευτικες φωνες, στα χαρτινα τα δαση, ειναι η ερημια της νυχτας αγκαλια ζεστη, και την καρδια μου μονο της νυχτας η σιωπη ξερει γλυκα να αγκαλιασει.Να της μιλησει μονο αυτη ξερει.Δεν με φοβισε ποτε μου ο χειμωνας και ας μην εφερε Χριστουγεννα ας μην εφερε Πρωτοχρονιες ας μην εφερε και δωρα.Τι με νοιαζει?Ειναι το κρυο που διωχνει τα εντομα και τα ψοφα.Ειναι η παγωνια που κανει το μελι να κρουσταλιαζει. Να μην τρωγεται.Ειναι η παγωμενη ασφαλτος που αστραφτει μπρος μου απατητη και με καλει.Ειναι και ο αγριος ο ανεμος ο κρυος που φυσα μεσα απο τα μαλλια μου ο για αλλους απειλητικος, φιλος ειναι για μενα αγαπητος ισως γιατι εγω δεν αφησα τους λιβες του καλοκαιριου να μου χαιδεψουνε σαν θελανε τ'αυτια μου.