Eιναι η αγαπη του ο δρομος, ο δρομος ειναι αυτη που αγαπαει.
Ειναι γιατι ο δρομος ειναι ζεστος ειναι καταφυγιο ο δρομος σ'αυτον που εμαθε να περπαταει να μην φοβαται εμαθε, να μην τρεχει εμαθε οταν φοβαται, να προχωραει.
Ειναι η αγαπη του ο δρομος, μονο αυτην λεει αγαπαει, ειναι γιατι ο δρομος ξερει αλλιωτικα στην καρδια του να μιλαει.
Και ειναι λιγα τα λογια, περισσοτερες ειναι οι σκεψεις οταν περπατας, πιο πολλα ειναι τα τραγουδια, ειναι η αγαπη του ο δρομος, ισως για αυτο θελει να χαμογελαει.
Ειναι η αγαπη του ο δρομος, ειναι ο ανεμος τα βραδυα αυτο που πανω απ'ολα αποζηταει, ειναι οι δικες του μουσικες που της χαριζει οταν μαζι της περπαταει.
Ειναι το κρυο του Δεκεμβρη, τα θολωμενα τζαμια, αυτο που κανει την καρδια του να γελαει, ειναι η βροχη πανω στον δρομο που τον κανει να αγαπα οτι μεχρι τωρα δεν ηξερε πως αγαπαει.
Ειναι οι φωνες, ειναι η σιωπη, ειναι το κλειδι στην μηχανη του, που χρονια τωρα τον βοηθουν να μην ποναει.
Ειναι η αγαπη του ο δρομος.
Και δεν το ξερει.
Αλλα και ο δρομος, πιο πολυ απο ολους μονο εκεινον αγαπαει.