Δεν με ενδιαφερει το προφανες. Η αληθειες που φορας το πρωι πριν πας στην δουλεια σου δεν με νοιαζουν, καρφακι δεν μου καιγεται για το καλημερα σας για το τι κανετε για το πως ειστε.Δεν με ενδιαφερει το χαμογελο που δινεις στον φιλο σου απο τον στρατο στον συμμαθητη και στον περιπτερα σου, στο προισταμενο σου στον πελατη σου, δεν με ενδιαφερει.Δεν με ενδιαφερει το πουκαμισακι το φρεσκοσιδερωμενο τα κουμπια τα κλειστα τα φερμουαρ σου δεν με νοιαζουν.Δεν με νοιαζει η φωνη σου απο το τηλεφωνο της δουλειας δεν με νοιαζει το καναπεδακι που αγορασες προσφατως απο τ'ακριβο το επιπλαδικο δεν με νοιαζει το μπουκετο απο τον λουλουδα της γειτονιας σου το ακριβο του το περιτυλιγμα δεν με νοιαζει.Δεν με νοιαζουν τα ανοιχτα χαρτια σου. Το πενηνταλεπτο που αφηνεις σαν πουρ μπουαρ στον σερβιτορο δεν με νοιαζει.Δεν με νοιαζουν οι φιλοι σου, οι γνωριμιες σου, οι τσαλακωμενες καρτες που μοιραζεις, μαζι με τσαλακωμενες χειραψιες και ζαρωμενα χαμογελα δεν με νοιαζουν.Με νοιαζει ο φοβος σου. Με νοιαζει η νυχτα σου που δεν περναει, με νοιαζουν οι εφιαλτες σου, το κλαμα σου με νοιαζει, η απογνωση σου με νοιαζει, το οτανπονας και δεν ξερεις το γιατι αυτο με νοιαζει.Με νοιαζει η μοναξια σου η ανια σου που ενιωσες μια μερα στην δουλεια σου, ο κομπος στο λαιμο σου με νοιαζει που δεν φευγει ακομα και αν λυσεις την γραβατα σου.Με νοιαζει το γδαρμενο σου το γονατο. Με νοιαζουν οι κοκκινες μολυβιες στο μπλε σου το τετραδιο, η μερα που ηξερες το μαθημα καλυτερα απο ολους, το οτι δεν τολμησες να σηκωσεις τοτε το χερι σου το οτι φοβηθηκες να πεις αυτο που ηξερες καλυτερα απο ολους αυτο με νοιαζει.Το Σαββατο βραδο που μεινες μεσα στο σπιτι σου μονος σου, το τηλεφωνο σου που δεν χτυπησε ποτε την μερα των γεννεθλιων σου αυτο με νοιαζει.Με νοιαζει αυτο που εγραψες σε ενα κομματι χαρτι και επειτα το εσκισες σε χιλιαδες κομματακια, για να μην το βρει κανεις.Για να μην μαθει.Με νοιαζει ο μεγαλυτερος ο φοβος σου.Ο μεγαλυτερος θυμος σου, η τρελλα που δεν εκανες ποτε σου αυτο με νοιαζει.Μ'αλλα λογια.Σ'αγαπαω.