Παμε.
Δεν εμειναν αλλα ξεφτια στις ωρες, ειναι για πεταμα.
Τωρα.
Δεν ειναι η ωρα των απαλων χεριων τωρα.
Των ευγενικων δαχτυλων.
Οχι.
Παμε.
Στο τερμα η μουσικη, στο τερμα τα γκαζια.
Φοβασαι μη σκοτωθουμε?
Γουσταρω.
Εδω δεν εχει ευγενειες με κορδελιτσες μεταξωτες, εδω δεν εχει περιτυλιγματα μεταξωτα, κατεβασε το τζαμι γαμω το κερατο σου, τι φοβασαι μη κρυωσεις?
Ας κρυωσεις.
Και επειτα?
Βουλωστο.
Μη μιλας.
Σα δεν εχεις τιποτα να πεις, μη μιλας.
Τ'ανοιγω κιαλλο.
Ωραια γλυστραει η ασφαλτος της εθνικης.
Φοβασαι?
Ωραια.
Συνεχιζουμε.
Τι κρατας εκει περα?
Χαρτακια? Σουβενιρ?
Για να θυμασαι τι?
Τις ωρες που δειλιασες?
Τις ωρες που ελεγες ψευτιες?
Τις ωρες που φοβοσουνα να κλαψεις?
Πετα τα, δεν γουσταρω σκουπιδια στο αμαξι μου.
Βαλε ζωνη.
Κρατησου στη θεση σου.
Κρατα τη θεση σου αμα θες.
Λιγο με νοιαζει.
Ζητησες βολτα, οριστε το λοιπον την εχεις.
Δεσου.
Στην στροφη του δρομου, σ'αφηνω.
Θελεις να πεις πολλα, και εγω βαριεμαι.
Δεν ξερεις και να τραγουδας, φοβασαι τη φωνη σου.
Γιατι να την φοβασαι την ιδια την φωνη σου?
Η βολτα αυτη δεν ειναι για σενα.
Περιμενε στην σταση, μπορει και να περασει κανενα ταξι.
Κανενα λεωφορειο, κανενα σμαρτακι απο κεινα που σ'αρεσουν.
Εχεις ορεξη για κουβεντα, αλλα εγω εχω ορεξη για τραγουδι.
Και εσυ φοβασαι να τραγουδησεις δυνατα.
Μια ζωη να ψιθυριζεις.
Δε βαρεθηκες?
Δε βαρεθηκες να φοβασαι?
Ελα κατεβα.
Θα τα πουμε, οταν μαθεις να φωναζεις.
Δυνατα.