Κανεις δεν πλησιαζε εκεινα τα μερη. Οταν επεφτε η νυχτα, το καστρο ορθωνοταν απειλητικα πανω απο τις κεραμοσκεπες, σαν ορνεο πανω απο τα κεφαλια τους. Καταραμενος τοπος ελεγαν και εφτυναν τον κορφο τους. Σπανια εμπαιναν στο δασος, σκοτεινο και αυτ σαν το καστρο εκλωθαν γυρω απο το τζακι ενα σωρο ιστοριες, τρομαζαν τα παιδια, τρομαζαν και οι μεγαλοι, βλεποντας τις σκιες τους πανω στους τοιχους. Καταραμενος τοπος.Εκεινη εμενε εκει μονη. Εβγαινε τις νυχτες μαζι με τα σκυλια της, τυλιγμενη στα μαυρα πεπλα της, περπατουσε κατω απο το φως του φεγγαριου στους ερημους κηπους της αναμεσα απο τους προγονικους ταφους. Διαβαζε επειτα μεσα στις μεγαλες σκονισμενες βιβλιοθηκες του καστρου τα βιβλια που της αφησε ο πατερας της. Ειχαν να λενε στο χωριο οτι μιλουσε με τα πνευματα με τον ιδιο τον διαβολο. Φοβουνταν.Εκεινη χαμογελουσε με περιφρονηση ήξερε τι ελεγαν για αυτην. Δεν την ενοιαζε.