Μενορες μου υπήρξαν ασυζητητι τα βιβλία μου. Το ραδιοφωνο. Δεν χρειαστηκε ποτε να ψαξω παραόξω, το μονο που καταλαβα οτι επρεπε να κανω ηταν να ζηταω. Ο ζητουλας των κόσμων ''δωσε και μενα θειο'' ημουν και ερχοταν ο Καζαντζακης, ο Σταινμπεκ, ο Καραγατσης, ο Ξενοπουλος , ο Νιτσε και μου λεγαν, να παρε ρε χαζο και ξεστραβωσου. Και 'λεγαν αυτοι και ακουγα εγώ. Και αφου εμαθα να ψωνιζω το καλο το λαδι, μετα μπορουσα να αρπαζω γνωση απο τον καθενα. Ξερεις τι μου ειπε προσφατα η Αλβανη κομμωτρια μου? Μιλαγαμε περι βιβλιων, και μου ειπε: ο πατερας μου μου λεει οτι τα βιβλια ειναι περιουσια για εναν ανθρωπο. Μπορει να αναφεροταν στον ογκο, στο πολυτελες χαρτι, στα χρυσα δεσιματα. Και ομως. Μεγαλος λόγος. η μονη περιουσια του ανθρωπου, η γνωση. Βλεπεις τι εννοω?Το εχω ξαναπει. Καθε ανθρωπος στην ζωη του εχει να περασει μια γραμμη. Η την περναει ή κανει πισω. Το τιμημα βεβαια ειναι βαρυ. Μετα βαριεσαι τα παρτακια με τα φουστακια τα τσαντακια τα στριγκ και τα κτηματα. Και κανεις παρτυ μονος σου, παιζοντας ολους τους ρολους. Εξον κιαν σταθεις τυχερος και δεις κανενα φωτισμενο παραθυρο μεσα στο σκοταδι και κανεις σινιαλο με τον μαγκ λαιτ. ΕΕΕΕΕΕΕΕ! Γειααααααα! Με βλεπειειειειειειεις? Και η γνωριμια λαμβανει χωρα, με σημαδι αναγνωρισης, οχι περιοδικο ουτε τριανταφυλλο. Αλλα σημαδια ειναι αυτα που σε κανουν να αναγνωρισεις τον φιλο, τον συντροφο τον δασκαλο ήτον μαθητη. Γνωστα και στους τρεις μας. Μεντορες μου, ηταν βεβαια και οι γονεις μου. Εκεινοι μου εδωσαν τα βιβλια. Τον χωρο. Σταθηκα σε τουτο, τυχερη.Κατα τα αλλα, τραλαλα και τραλαλο. Μ'αρεσουν τα βαροφσκυ, μ'αρεσουν τα κοβαδακια και τα παιχνιδια στην αμμο, μ'αρεσουντα πανηγυρια, ολα μ'αρεσουν. Και δεν πλησιαζω στο χιλιομετρο τους, δηθενακηδες, αναγνωστακηδες διανοουμενους ανευ διανοιας. Παρτε την καρτα μου, διανοουμενος. Μακρυαααααα! Οξωωωωωωω!Πολλα εγραψα ρες παιδια! Και ειναι και πρωι!Τα επιλοιπα αργοτερα.