Ακαθόριστος αριθμός ατόμων, κουβάρι οι φωνές, λέξεις αποκομένες, ασυνάρτητα βαλμένες, στο μέσον μίας εαρινής ιστορίαςΦως το οποίο αποκαλύπτεπται σε κύματα, μέσα από φίλτρα πευκοβελόνων, πλήθος πολυχρωμο, ευθυμο, λωρίδες ιριδιζοντος μεταξιου, πορτοκαλιες και κόκκινες ανεμίζουν στα κλαδιά των δέντρων που περιστοιχίζουν την γιορτή,.Εσύ ξεπροβάλεις, εμφανίζεσαι και βυθίζεσαι μέσα στον κόσμο, σαν να ‘σουν μέσα στην θάλασσα, υδάτινο βλέμμα, μόλις και μετα βίας συγκρατείται από την ίριδα του ματιού, η τρικυμία,.Και στέκεσαι , δεν προσπερνάς.Κοιτάς. Λάμψεις, ένα σωρό πάνω στο γρασίδι, κρόκοι και ανεμώνες ολογυρα, λες κάτι ψιθυρίζεις…Δεν πλησιάζω, στέκομαι.Ο οιωνοσκόπος πλησιάζει, κοιτά, υψώνει το χέρι με το δάχτυλο δεικνύει, σημαίνει.Τα σημάδια πέταξαν προς την ανατολή.Η στιγμή κατεγράφη.Δεν χάνεται.Η ώρα που πέρασε δεν χάθηκε.Επέστρεψε.