Μου αρεσει που μιλαμε λιγο. Ελαχιστες οι λεξεις, οι γραμμενες. Δεν ξερεις ποσο χαιρομαι. Μεσα σε πεντε λεξεις να περικλειονται χιλιαδες αλλες, ποταμια ολοκληρα, θαλασσες δρομοι απο λεξεις. Δεν χρειαζεται τιποτα αλλο. Οταν βλεπεις ξανα τον απο χρονια χαμενο συνταξιδιωτη, χαιρεσαι περιττος ειναι και ο χαιρετισμος. Γνωριζει βλεπεις την χαρα σου, πισω απο το αγελαστο προσωπο. Ειναι καλυτερα να μην μιλαμε, να καθομαστε κατω απο το υποστεγο ειναι καλυτερα αμιλητοι και να ακουμε την βροχη. Οι λεξεις καμια φορα δεν βοηθουν, μπορεις να κλεισεις την θαλασσα μεσα στο βαζο της μαρμελαδας?
Δεν μπορεις.