Πισω απο τους παγκους η θαλασσα φαινοταν μικρη, τοσοδουλα, ο ουρανς ηταν μολις μια φωτερη γραμμη με ακιδες, ξεραμενα παλιοχορτα. Επιανε δουλεια στις επτα, μετα απο μιας ωρας διαδρομη με το πρωτο λεωφορειο, νυσταγμενη διαδρομη με την κινηση μολις να σχηματιζεται στις ασφαλτους. Πηγαινε στο μικρο υπαιθριο βε σε μετα και εβαζε τα ρουχα της δουλειας, παρεο μπικινι και ψηλοτακουνα τσοκαρα, αλειφοτανε με λαδια εβαζε και ενα γυαλιστερο κραγιον που βρει πεταμενο μια μερα που σκουπιζε το μαγαζι. Υβ σεν λοραν, θα κανε σιγουρα κανα τριανταρι ευρω περισσοτερο και απο το μεροκαματο της. Ηταν σχεδον γεματο.Εσκαγαν μυτη σιγα σιγα οι λουομενοι σφιγγοντας τα κρεατα τις κοιλιες και τα καπουλια τους, εδω ηταν πολεμος δεν ηταν παιξε γελασε. Εφταναν αγουροξυπνημενοι, γαβγιζαν, ενα φραπε μετριο εναν φρεντοτσινο ενα τοστ. Κανεις τους δεν χαμογελουσε. Κοιτουσαν ολογυρα σαν αρπακτικα, οσμιζονταν...επειτα κοιτουσαν εκεινη οταν γυριζε την πλατη της να ανοιξει το ψυγειακι με τα γαλατα. Ενιωθε σαν να της εβαζαν χερι, συχαινουνταν.Ο πετρος ηταν ο ντι τζεη του μαγαζιου, κλεινοταν πισω απο την κονσολα του, το εντερπραιζ ελεγε και επαιζε τις μουσικες, του καλο παιδι, βασανισμενο τον ειχε σαν αδελφο της. Του φτιαχνε στην ζουλα κανενα σαντουιτς και εκεινος της αφιερωνε τραγουδια. Ενταξει παιδι.Κουκλα, αυτο για παρτη σου της ειπε. Ακου το και κλεισε τα ματια σου, εστω για μια στιγμη. Η θαλασσα θα γινει μεγαλη της ειπε. Δεν θα ναι μονο μια γραμμη. Και ο ουρανος το ιδιο.Η θαλασσα δεν θα ναι πια μια γραμμη. Ο ουρανος δεν θα ναι μια σκορωφαγωμενη κορδελα απο παλιοχορτα....αΑφησε το βετεξ στον παγκο κατεβηκε τα ξυλινα σκαλακια. Τ ψηλα τακουνια της βυθιζονταν στην αμμο. Εκανε λιγα βηματα ακομα.Εβγαλε το παρεο της.Ο ηλιος μεσουρανησε.Ποτε στην ζωη της δεν ειχε ξαναδει τοσο μεγαλη θαλασσα. Ποτε στην ζωη της δεν ειδε τοσο μεγαλο ουρανο.Ελαμπε σαν λουλουδι μεσα σε σκουρα κρεατα.(Summer time. The living is easy)Φτανεις να κατεβεις 2-3 ξυλινα σκαλακια.