Σαββατο μεσημερι.Μεσα σε μια πολυσυχναστη οδο, δεν θυμαμαι ονομα. Κοσμος αγελαστος στριφνος περπαταει, μαυροασπρο πλανο. Ενας σκυλακος εμφανιζεται, πεταγεται απο καπου, παει να ορμησει στον δρομο, τον πιανω απο τον σβερκο δεν περναει με κοιταει. Τα αυτοκινητα πετανε σαν βελη εκεινος με κοιταζει. Ολοι θελουν εναν φιλο καποια στιγμη. Ακομα και οι αδεσποτες υπαρξεις. Του δινω το χερι, μου δινει το ποδι, χαιρετιομαστε. Απομακρυνεται ο ενας απο τον αλλον. Ο δρομος τα πεζοδρομια ο κοσμος γεμιζουν χρωματα.